فاتح شیخ

قطعنامه درباره:

اوضاع ايران و مصاف هاي حزب کمونيست کارگري – حکمتيست

پيشنهاد کننده: کورش مدرسي

حمايت کنندگان: اسد گلچيني، جمال کمانگر، خالد حاج محمدي، امان کفا، مظفر محمدي، فاتح شيخ، بهرام مدرسي، رحمان حسين زاده

1 -     ناتواني ذاتي جمهوري اسلامي در پاسخ گوئي به نيازهاي اقتصادي و سياسي جامعه ايران و بحران پا برجاي سياسي در اين نظام بر متن نفرت عمومي مردم از جمهوري اسلامي هنوز اوضاع جامعه ايران را متحول و بحراني نگاه داشته است.

2 -      ناتواني ماهوي اپوزيسيون راست در سازمان دهي و رهبري هر مبارزه ميليتانت و عميقي عليه جمهوري اسلامي، ترس ذاتي اين اپوزيسيون از دخالت مردم و بويژه طبقه کارگر در قدرت سياسي، و بحران عميق ايدئولوژيک – سياسي اپوزيسيون راست ناشي از سياست هاي دولت الگو و سرمشق خود، يعني آمريکا، براي حزب ما يک فرصت مجدد در باز سازي، عروج و رهبري جنبش سرنگوني از يک زاويه کمونيستي – کارگري را فراهم آورده است.

3 -     جنبش سرنگوني جمهوري اسلامي بر متن امکان  حمله آمريکا به ايران شکل ميگيرد. حمله اي که ميتواند شيرازه جامعه را از هم بپاشد و بزرگترين تراژدي انساني تاريخ معاصر ايران و منطقه را شکل دهد. اين واقعيت به جنبش سرنگوني ابعادي بشدت پيچيده ميدهد. مردم ايران و طبقه کارگر در اين طوفان عظيم به قطب نمائي مطمئن و هدايت کننده اي مصمم، روشن و قدرتمند نياز دارند.

برنامه جمعه هشتم  مهر  ماه  ١٣٨٥، بيست و نهم  سپتامبر  سال ٢٠٠٦

بايد متحد شد. اين، مبتكر و پرچم روشن اعتراضى ميخواهد. چپ بايد اين نقش را بعهده بگيرد. چاره ديگرى نيست.

اخبار كمپين نجات جان كبرى رحمانپور، جنبش عمومى عليه مجازات اعدام، اعتراضات كارگرى، اعتراضات در محيطهاى دانشجويى، اسلام سياسى پنج سال پس از ١١ سپتامبر

گفتگو با آزاد زمانى، مهرنوش موسوى، كورش مدرسى و فاتح شيخ

قسمت اول        قسمت دوم

اكتبر:

اخیرا مسعود بارزانى رهبر حزب دمکرات کردستان عراق و رئیس حکومت منطقه ای کردستان عراق طی فرمانی دستور داد پرچم کنونی عراق که از رژیم بعث مانده و هنوز با پرچم دیگری جایگزین نشده است، در منطقه کردستان برچیده شود و پرچم كردستان برافراشته شود. اين مساله واکنشهای بعضا تندی را در بغداد برانگیخت که انعکاس آن چند روزی در صدر اخبار بود و بعدا فرو نشست. اين جدال بر سر پرچم، چه جايگاهى در روند تحول اوضاع سیاسی جارى عراق و كردستان عراق دارد؟ چرا درست همين وقت براى اين کشمکش انتخاب شد؟ کار ممکن است به كجا بکشد؟ آیا این به نوعی نشان میدهد که مساله استقلال كردستان عراق در چشم انداز است؟ یا سازش ديگرى در پیش است؟ و بالاخره مردم در اين میان چه نقشی دارند؟

فاتح شيخ: پرچم، هر پرچمی، تاریخا پوشش منافع زمینی و واقعی معینی بوده است. پرچمها در هر مقطعی نشانه، رمز و مظهر جدال جنبشها و جریانات سیاسی معینی بر سر منافع واقعی مشخصی بوده اند. در این مورد هم دقیقا باید رفت و در پشت این جدال پرچم ها، دنبال مساله اصلی و کشمکش واقعی گشت. این دو پرچم سالها در کمال "همزیستی" در کنار هم افراشته بوده اند. چطور شده که اکنون ناگهان در مقابل هم قرار داده میشوند. واضح است که منافع جریانات پشت دو پرچم از هم دور شده است.

جایگاه واقعی این جدال پرچم ها در روند تحول اوضاع به نظر من در دو بعد یا دو امتداد قابل تشخیص است:

- اول در بعد شکاف در ائتلاف حکومتی در عراق یعنی در امتداد سر باز کردن تناقضات در رابطه جنبش ناسیونالیسم کرد حاکم بر کردستان عراق با جریانات دیگر سهیم در قدرت حاکمه در بغداد؛

- دوم در بعد داخلی در امتداد رابطه همین جنبش ناسیونالیسم کرد حاکم در کردستان عراق با مردم منطقه که اخیرا درگیر اعتراضات وسیعی علیه عملکرد "حکومت منطقه کردستان" بوده اند.

بگذارید هر دو بعد را قدری بشکافیم.

١) - واقعیت اینست که ائتلاف احزاب ناسیونالیست کرد با دیگر جریانات سهیم در قدرت حاکمه در عراق از روز اول بسیار پرتناقض و شکننده بوده و امروز به مراتب شکننده تر و پرتناقض تر شده است. وخامت اوضاع در قلمرو "دولت" مرکزی عراق نیاز به بازگو کردن ندارد. آنجا جهنم است. ویرانه است. گردونه خون است. قتلگاه مردم است. بازار معامله با جان بی ارزش انسانهاست. جولانگاه باندهای میلیشیائی اسلامی و عشیره ای و گانگستری و تروریستی است که زیر نام شیعه و سنی و القاعده و بعثی و غیره بر سر قدرت در جنگند و از هر طرف مردم بیدفاع را لت و پار میکنند. حالا از خود سردمداران باصطلاح "دولت" عراق گرفته تا سخنگویان قدرت اشغالگر یعنی بوش و بلر و رامسفیلد و خلیل زاد تا کوفی عنان همه میگویند هنوز در عراق جنگ داخلی نیست ولی ممکن است بشود!! اینها مثل همیشه رسما واقعیات را وارونه میکنند. هر انسان عراقی هر روز "جنگ داخلی" را در کریهترین اشکال میبیند و هر ناظری در هر جای دنیا با اندک دقتی درک میکند که این جامعه به چه گرداب هولناکی افتاده است. آنها که نمیپذیرند لابد نمیخواهند شکست خود را بپذیرند. واقعیت اینست که "پروسه" سرهم کردن "دولت" در عراق شکست خورده و از دست رفته است.

در چنین شرایطی طبیعی است که هر جریانی خرج خودش را جدا میکند و میکوشد منافع ویژه خودش را از زیر این آوار در ببرد. منافع مشترکی نمانده تا پرچم مشترکی آن را نمایندگی کند. اقدام رهبری ناسیونالیسم کرد حاکم در کردستان عراق از این جنس است. نیروهای اسلامی مسلط بر جنوب عراق هم با طرح شتابان فدرالیسم استانهای جنوب همین سیگنال را پخش میکنند. آخوندهای نجف و کربلا هم امروز دم از فدرالیسم میزنند که تا دیروز نمیزدند. هر که بتواند خرج خودش را جدا کنند در این مسیر جلو میرود. "دولت مرکزی" جای امید هیچیک از طرفهای ائتلاف نیست. ائتلاف شکاف برداشته است. کسی برای "قانون اساسی" و "پارلمان" عراق و "دولت" مالکی تره خورد نمیکند. واضح است که گروهبندی ناسیونالیسم عرب و بعثیون سابق و لاحق و روسای عشایر که در مناطق وسط عراق نفوذ و فعالیت دارند از این روند ناراضی اند اما اینها نه در "دولت" عددی و وزنه ای هستند و نه از لحاظ قدرت میلیشیائی قادرند بالانس کنونی را تغییر دهند. درنتیجه عراق بطور دوفاکتو سه تکه است.

از نظر ناسیونالیسم کرد حاکم در کردستان عراق، شریک بودن در اوضاع جاری در عراق دیگر از خیلی جهات ضرر و خطرش بر منافعش میچربد. از اول هم هر انسان دارای تجربه سیاسی میتوانست تشخیص بدهد که فرمول فدرالیسم در عراق فرمول ائتلاف ناگزیر و آتش بس موقت بین جریاناتی است که دیر یا زود جنگ قدرتشان از زیر پرده "اتحاد فدرال" بیرون میزند. کردستان عراق در مقطع حمله آمریکا به عراق و سقوط بعث ١٢ سال بود استقلال دوفاکتو داشت، حالا که رهبری ناسیونالیسم کرد، به هر قصدی، مساله استقلال را به میان میکشد باید جوابگو باشد که چرا بدون پرسیدن رای مردم کردستان در یک رفراندم آزاد، سر خود این منطقه را پس از آنهمه سال جدائی، دوباره به قلمرو حاکمیت بلبشوئی بغداد الحاق کردند. میگویند اتحاد داوطلبانه، اما این یک الحاق آشکار بود که علیرغم نظر مردم که رسما در ابعاد میلیونی روی سی دی به سازمان ملل تحویل داده شد، با دور زدن رای مردم و با پایمال کردن حق مردم کردستان در تعیین آینده سیاسی شان انجام دادند. بهررو جدال پرچمها در حال حاضر با وساطت خلیل زاد فرو نشسته است اما جدال واقعی پشت آن به قوت خود باقی و جاری است و دیر یا زود به اشکال دیگر بیرون میزند.

٢) - بعد دوم مساله به رابطه مردم کردستان با حاکمیت احزاب ناسیونالیست برمیگردد. مردم در اعتراضات توده ای گسترده اخیرشان با طرح خواستهای خیلی ابتدائی خود در حقیقت یک تغییر سیاسی مهم را برجسته کردند: اینکه در کردستان عراق تفاوتهای طبقاتی بر مساله ملی و کشمکش ملی سایه انداخته است. پس از ١٥ سال تجربه حاکمیت این احزاب که طی آن مثل روز روشن شد که پیروزی "کردایه تی" پیروزی سیاسی و معیشتی آنها نیست و به معنی آزادی و رفاه آنها نیست، پائین جامعه دارد از کردایه تی عبور میکند و به منافع واقعی طبقاتی خود آگاه میشود. آگاه میشود که این پیروزی طبقات داراست که به آلاف و الوفی ماوراء رهاترین رویاهایشان رسیده اند و انصافا حق دارند به پیروزی خود ببالند و شاد باشند.

در حرکت اعتراض توده ای اخیر در ورای مطالبه آب و برق و سوخت و آزادی، در واقع یک صفحه سیاسی ورق خورد: صفحه توهم به کردایه تی به صفحه آغاز آگاه شدن به شکاف طبقاتی جامعه. تفاوت طبقاتی زننده تر از آن است که بتوان آن را زیر پرده توهمات ملی پنهان کرد. در جریان این اعتراضات، سران حاکمیت بارها به مردم گفتند "اگر ما را نمیخواهید ما میرویم". مردم میدانند و خود حاکمیت با دستگاه سرکوب و ارتش و امنیتش فریاد میزند که کار به این سادگی نیست و این جدال ادامه دارد. سران حاکمیت به تبعیت از مارگارت تاچر گفتند: "بدیلی وجود ندارد". اما خود میدانند که بدیل موجود است و در دل همین حرکات توده ای دارد قامت میکشد. جدال پرچم تلاشی بود برای باز گرداندن توده مردم به زیر یوغ توهمات ملی. تلاشی بود برای کمرنگ کردن تفاوتهای طبقاتی جامعه کردستان در سایه تشدید کشمکش ملی. مردم اما به این جدال با بی تفاوتی تلخی پوزخند زدند، چراکه منافع خود را در آن ندیدند. مردم منافع مستقل طبقاتی و اجتماعی خود را، در تمایز با توهمات خاکستری کردایه تی، شناخته اند و در آن مسیر جلو میروند.

طرح مساله استقلال هم نمیتواند به هیات حاکمه کمک کند زیرا این یک مطالبه واقعی ناشی از ضرورت عینی درآمدن جامعه کردستان از بلاتکلیفی سیاسی بود که توسط خود این حاکمان پایمال شده است. مردم وسیعا خواهان رفراندم برای استقلال هستند. در حالیکه رهبری ناسیونالیسم کرد در پی یافتن نقطه سازش دیگری با ائتلاف ترک خورده و" دولت" مرکزی هستند که در آن سهم بیشتری از ثروت حاصل از استثمار کارگران را به کیسه جداگانه خود بریزند. حاصل این سیاست کجدار و مریز، ادامه بلاتکلیفی سیاسی کردستان است و به حکم منافات آن با تحول عینی اوضاع که روز به روز شکاف منطقه کردنشین از بقیه عراق را بازتر میکند در برابر فشار مردمی برای رفراندم استقلال به گل خواهد نشست.

*

در خاتمه باید بگویم که یک بعد جانبی یا حاصل فرعی این جدال در عین حال تثبیت برتری سیاسی حزب دمکرات کردستان عراق بر حزب متحد آن است. نیاز سرمایه جهانی به "جزیره آرامش" کردستان عراق، که به امید سودآوری بالا به آن روی تمایل نشان میدهد، ناگزیر به نوعی پالایش صفوف هیات حاکمه و تغییر بالانس دو جناح کردایه تی دامن میزند. در این روند حزب دمکرات کردستان عراق فی الحال آشکارا دست بالا پیدا کرده است. رهبری این حزب در جدال پرچمها عملا اتحادیه میهنی را در یک موقعیت "دشوار" و خواه و ناخواه دنباله رو گذاشته و با این کار روند تثبیت هژمونی خود را تسریع و تقویت کرده است.

(بسوی کنگره اول حزب حکمتیست)

آنچه قرار است یک ماه بعد در کنگره اول حزب حکمتیست صورت گیرد لحظه ای از لحظات ساختن این حزب است که دو سال و اندی قبل، در پی حاد شدن بحران داخلی حزب کمونیست کارگری، موجودیت خود را به جامعه اعلام کرد. در آن مقطع شمار بالائی از رهبری و کادرهای تاریخ تحزب کمونیستی در ایران، مصمم و متحد اعلام کردند که باید سنت کمونیسم اجتماعی منصور حکمت را از گیر نزاع خانگی با سنت چپ بی دخل به جامعه رها کرد و کار کمونیستی و انقلابی را با کاراکتر متمایز حکمتیستی، در قالب حزبی جدیدی ادامه داد. چپ غیراجتماعی در حزب کمونیست کارگری پس از مرگ منصور حکمت، با فرصت نویافته ای که برای تحرک نوعا فرقه ای بدست آورد، آن حزب را از ریل تبدیل شدن به حزب سیاسی خارج کرد و به دایره بسته یک سکت ایدئولوژیک غلطاند. اتمام پروژه منصور حکمت برای ساختن حزب سیاسی سازمانده انقلاب اجتماعی طبقه کارگر، تماما بر دوش حکمتیستها افتاده است. این وظیفه از روز اول چراغ راه و شاخص اصلی حرکت ما شد. کنگره اول حزب حکمتیست محل تثبیت قطعی این روند است.

ما، رشته ساختن حزب سیاسی کمونیستی کارگری را از همانجا که جست و خیز چپ غیرمسئول پاره کرده بود، بدست گرفتیم. اما این پروژه علاوه بر نبود مطلق امکانات مادی، در شرایط مطلقا نامساعدتر سیاسی باید پیش میرفت. تحولات خطیری که جنگ آمریکا علیه عراق در اوضاع سیاسی ایران و منطقه ایجاد کرد، موقعیت تقویت یافته تری به جمهوری اسلامی و اسلام سیاسی بخشید. تهدید آمریکا به بهانه هسته ای باز هم دست جمهوری اسلامی را قویتر کرد. به موازات این تحولات، گذشته از ضربه ای که با فقدان منصور حکمت به رهبری چپ جامعه وارد شد، افق سیاسی اپوزیسیون راست هم با بن بستها و تناقضات سیاستهای آمریکا، تیره تر شده است. درنتیجه فضای عمومی جامعه دچار ابهام و جنبش سرنگونی دچار گیجسری است و خطر یاس و بی تفاوتی سیاسی جدی است. برای خنثی کردن چنین خطری، حزب حکمتیست و گارد آزادی آن مصمم است نیروی مردم را متحد کند و به میدان بیاورد. احیاء جنبش سرنگونی و تقویت موقعیت چپ، در گرو حضور فعال حزب کمونیستی قدرتمند بعنوان بازیگر اصلی در صحنه سیاست جامعه است. جامعه برای رهایی از شر جمهوری اسلامی، خروج از بحران فراگیر و حرکت بیوقفه بسوی انقلاب سوسیالیستی به چنین حزبی نیاز حیاتی دارد. کنگره اول حزب حکمتیست محل اعلام آمادگی حزب برای ایفای این نقش است.

در جهان شاهد وخامتبارترین اوضاع دو دهه اخیر هستیم. در این دوره مخوف و تیره از حیات سرمایه داری، ماهیت ضدانسانی این نظام، خود را در کریه ترین اشکال ارتجاع سیاسی، جنگ و میلیتاریسم، تروریسم افسار گسیخته، عقبگردهای اجتماعی و فکری و فرهنگی هولناک، فروپاشی زندگی مدنی و ناامنی و بیحقوقی وسیع انسانها، به عریانترین شکل نشان داده است. در چنین شرایطی جهان نیازمند احزاب کمونیست کارگری آنچنان نیرومند و اجتماعی و توده ای است که بتوانند نیروی مقاومت و مبارزه و تعرض مردم و صفوف طبقه کارگر را در هر جا علیه ارتجاع و جنگ و میلیتاریسم و تروریسم و یورش سرمایه به زندگی و حقوق انسانها به میدان بیاورد. حزب حکمتیست باید بتواند الگوی چنین حزبی را به دست بدهد. کنگره اول حزب محل اعلام این عزم راسخ است.

در عراق حزب کمونیست کارگری عراق و کنگره آزادی عراق در دل سخت ترین و ناامن ترین شرایط، در صف مقدم مبارزه برای دفاع از مدنیت و انسانیت و امنیت و سکولاریسم در مسیر آزادی جامعه از اشغالگری آمریکا و متحدان و تاخت و تاز وحشیانه باندهای اسلامی و عشیره ای و گانگستری است. حزب حکمتیست و حزب کمونیست کارگری عراق دوش به دوش هم علیه ارتجاع و امپریالیسم و سرمایه نبرد میکنند. کنگره اول حزب حکمتیست محل ابراز قدرتمند این اتحاد انترناسیونالیستی، کمونیستی و پرولتری است.

حزب حکمتیست تولدی دیگر برای جنبش حزبی کمونیسم کارگری منصور حکمت است. یک حزب سیاسی رادیکال، با استراتژی و سیاست متمایز و بی ابهام، با رهبری متحد و با عملکرد روشن. کنگره اول حزب حکمتیست محل رسمیت بخشیدن به این استراتژی و سیاست و پراتیک روشن و رادیکال است.

در فرصت مانده به کنگره برای پیروزی همه جانبه آن دست به دست هم بدهیم! به کنگره حزب حکمتیست خوش آمدید!